4-ամյա աղջիկը ավտոբուսում տեղը զիջեց տարեց տատիկին. Ամբողջ ավտոբուսը ծիծաղից լալիս էր

163

Տատյանայի աղջիկը շատ վաղ հասակից է սկսել խոսել։ Անծանոթ մարդիկ դժվարությամբ էին հասկանում, թ եինչ է ասում նա, բայց նրա համար հստակ էր դստեր խոսքը։

Տատյանայի աղջիկը շատ վաղ հասակից է սկսել խոսել։ Անծանոթ մարդիկ դժվարությամբ էին հասկանում, թ եինչ է ասում նա, բայց նրա համար հստակ էր դստեր խոսքը։

Զատիկից հետո հերոսուհու ամուսինը մեկնում է գործուղման։ Եվ նրանք ստիպված էին ավելի հաճախ օգտվել հանրային տրանսպորտից։ Նրա համար դա խնդիր չէր, քանի որ 4-ամյա դուստրը հիանալի դաստիարակված էր, և մարդաշատ վայրերում հեշտ էր լինեն նրա հետ։

Մի անգամ Տատյանան կանգառում երկար սպասելուց հետո նստում է ավտոբուս, կիրակի օր էր, և ավտոբուսը այնքան էլ լեցուն չէր։ Մի քանի կանգառ անցնելուց հետո արդեն նստելու տեղ չկար։ Հասանք ևս մեկ կանգառի, և ավտոբուսի մեջ բարձրացավ ձեռնափայտով, հաստ ակնոցներով ծեր տատիկ։ Մենք տատիկին ամենամետն էինք նստած։ Մեկել հանկարծ, Տատյանայի դուստրը վեր թռավ և իր տեղը զիջեց տատիկին։ Տատիկը այնքան էր հուզված փոքրիկի հարգալից քայլից։ Մանավանդ, որ աղջիկը սիրալիր դիմեց նրան․-«Տատիկ ջան, նստեք իմ տեղը»։ Չուշացավ տատիկի շնորհակալությունը, -«Շնորհակալ եմ թոռնիկս։ Ի՞նչ դաստիարակված աղջիկ ես։ Ո՞վ է քեզ սովորացրել»։

Աղջիկը հիացած էր բոլորի արձագանքից։ Բարձր ձայնով պատասխանեց, -«Մայրիկս է ինձ սովորեցրել։ Նա միշտ ասում է, որ պետք է զիջել կիսամեռ մարդկանց»։

 

Զատիկից հետո հերոսուհու ամուսինը մեկնում է գործուղման։ Եվ նրանք ստիպված էին ավելի հաճախ օգտվել հանրային տրանսպորտից։ Նրա համար դա խնդիր չէր, քանի որ 4-ամյա դուստրը հիանալի դաստիարակված էր, և մարդաշատ վայրերում հեշտ էր լինեն նրա հետ։

Մի անգամ Տատյանան կանգառում երկար սպասելուց հետո նստում է ավտոբուս, կիրակի օր էր, և ավտոբուսը այնքան էլ լեցուն չէր։ Մի քանի կանգառ անցնելուց հետո արդեն նստելու տեղ չկար։ Հասանք ևս մեկ կանգառի, և ավտոբուսի մեջ բարձրացավ ձեռնափայտով, հաստ ակնոցներով ծեր տատիկ։ Մենք տատիկին ամենամետն էինք նստած։ Մեկել հանկարծ, Տատյանայի դուստրը վեր թռավ և իր տեղը զիջեց տատիկին։ Տատիկը այնքան էր հուզված փոքրիկի հարգալից քայլից։ Մանավանդ, որ աղջիկը սիրալիր դիմեց նրան․-«Տատիկ ջան, նստեք իմ տեղը»։ Չուշացավ տատիկի շնորհակալությունը, -«Շնորհակալ եմ թոռնիկս։ Ի՞նչ դաստիարակված աղջիկ ես։ Ո՞վ է քեզ սովորացրել»։

Աղջիկը հիացած էր բոլորի արձագանքից։ Բարձր ձայնով պատասխանեց, -«Մայրիկս է ինձ սովորեցրել։ Նա միշտ ասում է, որ պետք է զիջել կիսամեռ մարդկանց»։